خانوم فال مي خواي... يه فال بخرين... خانوم تو رو خدا يه فال ازم بخرين...

اين صداي يه دختر بچه ي هشت ساله اي بود كه تو چشماي قشنگش يه غم هشتاد ساله موج مي زد. آره ، يه غمي داشت چون حسرت يه زندگي راحت تو دلش مونده بود.حسرت رفتن به مدرسه ، حسرت يه لباس قشنگ ، حسرت يه عروسك مو طلايي خوشگل و حسرت خيلي چيزهاي ديگه.

گفتم: اسمت چيه؟

گفت: گلناز.

گفتم: گلناز كلاس چندمي؟

گفت: كلاس چندم؟ من كه مدرسه نمي رم.

گفتم: مگه چند سالته؟

گفت: مامانم مي گه هشت سالمه.

گفتم: پس چرا مدرسه نمي ري؟

گفت: واسه اينكه بابام مي گه ما پول نداريم و بايد كار كنيم. من هم بايد كار كنم و پول درآرم.

گفتم: خودت دوست داري كار كني؟

سكوت كرد. اما سكوتش بلندتر از هزاران فرياد و ضجه بود. ازش يه فال خريدم. اين فال هم مثل بقيه فالهايي كه تو دستش بود خبر از يه آينده ي خوب و رسيدن به اون چيزي كه مي خواي بود. دلم گرفت . با خودم فكر كردم كه شايد گلناز و خيلي هاي ديگه مثل گلناز آرزوي اينو دارن كه يكي بياد و بايه چيزي بهشون از يه آينده خوب و آروم واقعي خبر بده.