و تواي انسان، اين پيام خداوند را بشنو كه براي نيل به نيروانا، براي حلول خدا در تو وبراي طي فاصله ي دراز ميان زمين وآسمان، بايد درهمين زندان تن، زنجير خاك غربت زمين بماني وبا رياضت تسليم و شكنجه ي عبادت، راه حلول خدا را، آن سرچشمه اي را كه روح تو موجي ازآن است، در پيش پاي او همواره كني و تو مي تواني، كه در اين زندان خاك رهايي خود را به چنگ آوري، در خدا محو شوي و خدا در تو ورود كند و خدا تو شود و تو خدا شوي و دو گانگي برخيزد و اين ها همه را تو مي تواني به دست آوري ، به اينجاها مي تواني برسي ،هرچند دراسارت خاك باشي و گرفتار زمين دني دنيا بماني،اگرعبادت كني وراه عبادت را بشناسي و مقام بلند تسليم و رضا سرمايه ي ارجمند تفويض را كسب كني و بايد چنين كني و بايد چنين باشي. اي تو كه مسجود ملائك شده اي! من عصيان را دوست نمي دارم. هر موج طغياني ، هر صداي انفجاري ، هر جستني مرا مي آزارد....

بس است! بس است! ديگر نمي توانم ببينم! يك عمر تسليم، يك زندگي تحمل، سالها و سالها وسالها... چه مي گويم؟ نسل ها و نسل ها تماشا، عمل، تسليم! ديگر نمي توانم! هرعصياني مرا به تسليم يا لااقل تسليم وا مي دارد. لااقل ، به تحمل، مگر نه هر تحملي خود يك نوع تسليمي است؟ يا مقدمه اي است، ديباچه ي تسليمي است؟ من مي خواهم عصيان كنم . انسان يعني يك حيوان عصيانگر!« من عصيان مي كنم ، پس هستم.»