يه چند وقتيه كه دوباره تو دلامون يه غوغايي به پا شده . تو كوچه و خيابون يه شور و هيجاني به پاست و همه منتظر منتظر روزها رو به شب و شبها رو به روز مي رسونند . آره همه منتظر بهارند ، منتظر جوونه زدن ، منتظر يه شروع . يه سال جديد ، با تفكر جديد ، با اراده اي جديد و با كلي برنامه . همه منتظرند كه زودتر بياد اين سرماي زمستوني زودتر تموم بشه . زمستونم كه ديگه داره بار و بنديلش رو جمع مي كنه ، اين روزا گريه ي ابراش همه رو كلافه كرده . اما باز اينم قشنگه شايد زيباترين گريه اي كه مي تونه تو دنيا وجود داشته باشه گريه ي ابراست . همه دارن خونه تكوني مي كنند ، چيزهاي نو مي خرند و خودشون رو واسه اون بهاري كه تا چند روز ديگه از راه مي رسه آماده مي كنند . اما من اينا رو نگفتم كه بخوام از حال و هواي عيد و اين روزا واستون بگم . مي خوام بگم ما هم مثل اين روزا كه منتظر بهاريم ، كل سال و كل لحظه لحظه ي زندگيمون رو داريم انتظار مي كشيم . انتظار يه بهار ابدي . يه بهاري كه ديگه هيچ وقت پاييز و زمستوني دنبالش نمي آد . كاش همه مون واسه اومدن اين بهار هم خونه تكوني مي كرديم و دلامون رو مي تكونديم . همه ي بديها و زشتيها رو از دلامون به بيرون مي ريختيم تا هر چه زودتر اين انتظار به سر برسه و اون بهار دل انگيز بياد . كاش ما هم همراه با گريه ي ابرا ، گريه كنيم و از ته دل آرزو كنيم كه گل بهاريمون هر چه زودتر بياد . آخه مي گن اگه آدم زير بارون دعا كنه دعاش حتماً مستجاب مي شه . شايد به خاطر اينه كه اين جوري خدا هم به دل شكسته ابرا و هم به دل شكسته ما بيشتر نگاه مي كنه .

به اميد اينكه هر چه زودتر بهار خوبي ها ، گل نرگس ظهور كنه و اين زمستون طولاني بالاخره به سر بياد .