سفري در پيش است. كوله بارمان را بايد ببنديم. وقت رفتن فرارسيده است. حس قريبي از درون مي گويد:« آن سوي دشت تنهايي، كسي منتظراست.» گر چه رغبتي به ماندن نيست و روزگار واماندگي به سرآمده است. اما خوب مي دانيم كه، گريز، راه چاره نيست. از حادثه نبايد گريخت. حادثه مال زندگي است. بايد به استقبالش شتافت. تن آسايي و بي دردي، مرض است. سلامت انديشي، حكم مي كند كه از معبر«خود» گذر كنيم و به سمت «بي خودي» ره پوييم. هنوز دير نشده است. مي توان دوباره دراين كشمكش وجود، با احساس ظريف سپيده، طلوع نمود و درخشيد و نورپاشيد. اگر با چشمهاي سخاوت باران، پشت پلك خمودگي و بردگي، انتشار يابيم و اگر با انگشتان لطيف آفتاب، كوبه ي دل را بكوبيم، يك سينه پرازآسمان آبي را مهمان درون خواهيم كرد و پراز طراوت خواهد شد. مگر چندبار فرصت تجربه ي زندگي را داريم؟ چند بار خواهيم مرد؟ بايد ره توشه بر گرفت و كوله بار بست. يادمان نرود كه لباس سبز صبوري را برداريم. يك دفتر و قلم براي ثبت خاطره هاي بلورين سفر و چند كتاب براي رفع خستگي چشمها و تكه ناني براي همسفران... . اينك، زمان رفتن فرا رسيده است . لحظه ي وداع . گذر از دالان خيال. پايين آمدن از پله هاي آز و آرزو و درنگي پشت خانه ي هشياري:« رفقا! خداحافظ». روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است بنويسيد كه يك مرغ مهاجر بوده است بنويسيد زمين كوچه ي سرگرداني است او در اين معبر پر حادثه عابربوده است مدح گويي و ثنا خواني اگر دينداري است بنويسيد دراين مرحله كافر بوده است غزل هجرت من را همه جا بنويسيد روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است «توفيق رفيق راهتان باد»

خدايا

 

آتش مقدس«شك» را

آن چنان در من بيفروز

تا همه ي يقين هايي كه در من نقش كرده اند، بسوزد

وآنگاه از پس توده ي اين خاكستر

لبخند مهراوه بر لب هاي صبح يقيني

شسته ازهرغبار، طلوع كند

خدايا

 

به هر كه دوست مي داري بياموز

كه عشق از زندگي كردن بهتر است

و به هر كه دوست تر مي داري بچشان

كه دوست داشتن ازعشق برتر

خدايا

 

 به من زيستني عطا كن كه درلحظه ي مرگ

بر بي ثمري لحظه اي كه براي زيستن گذشته است، حسرت نخورم

و مردني عطا كن كه بر بيهودگي اش، سوگوار نباشم.

بگذار تا آن را من، خود انتخاب كنم

اما آن چنان كه تو دوست داري

«چگونه زيستن» را تو به من بياموز

«چگونه مردن» را خود خواهم آموخت.

زندگي ، رسم خوشايندي است.

زندگي ، بال و پري دارد با وسعت مرگ، پرشي دارد اندازه ي عشق.

زندگي ، چيزي نيست كه لب طاقچه ي عادت ازياد من وتو برود.

زندگي ، جذبه ي دستي است كه مي چيند.

زندگي ،  نوبر انجيرسياه، در دهان گس تابستان است.

زندگي ،  بعد درخت است به چشم حشره.

زندگي ، تجربه ي شبپره درتاريكي است.

زندگي ، حس غريبي است كه يك مرغ مهاجردارد.

زندگي ، سوت قطاري است كه در خواب پلي مي پيچد.

زندگي ، ديدن يك باغچه از شيشه ي مسدود هواپيماست.

زندگي ، شستن يك بشقاب است.

زندگي ، يافتن سكه ي دهشاهي در جوي خيابان است.

زندگي ، مجذورآينه است.

زندگي ، گل به توان ابديت.

زندگي ، ضرب زمين در ضربان دل ما.

زندگي ، هندسه ي ساده و يكسان نفسهاست.

زندگي ، آب تني كردن در حوضچه ي اكنون است.

    

   زندگي صحنه ي يكتاي هنرمندي ماست، هر كسي نغمه ي خود خواند و از صحنه رود. صحنه پيوسته بجاست، خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد.

جووني، جووني، جووني. انرژي، نشاط، هيجان. جووني يه دوره اي اززندگي هرآدمه اما هركس يه نظري درمورد اون داره.

يكي مي گه جووني يعني كار و تلاش. اون يكي مي گه جووني يعني با رفيقات سوار ماشين ، صبح تا شب، خيابونا روگزكني و ول بگردي وخوش بگذروني. يكي ديگه مي گه جووني يعني صبح تا شوم تو باشگاه وزنه بزني تا بازوهات اندازه ي كوه دماوند بشه. يكي ديگه مي گه جووني يعني صبح تا شب كتاب بخوني و آزمايش كني تا بالاخره يه چيزي ازت در بياد. يكي مي گه جووني يعني آدم لوتي اي باشي و مردي كني و فكرديگرون هم باشي. بعضي هاهم مي گن جووني يعني غرور. شما با كدوم ازاينا موافقيد؟ يعني جووني فقط همين؟

جووني هركسي براش يه رنگي داره. واسه يكي آبيه، واسه يكي ديگه سبزه، واسه يكي هم قرمزه. اما واسه بعضي هاهم متأسفانه سياهه.

راستي جووني شما چه رنگيه؟

جووني شيرين ترين دوره ي زندگي هرآدمه واين شيريني را زماني مي تونيم خيلي خوب حس كنيم كه ازاون به بهترين نحوممكن استفاده كنيم.

اميدوارم هميشه جوون بمونيد و درست جووني كنيد!!!!!!!!

 

و حالا سخني ازمعلم شهيد « د كتر علي شريعتي» :

 اي جوان!

 تو مي داني و همه مي دانند كه زندگي از تحمل لبخندي بر لبان من، ازآوزدن برق اميدي درنگاه من، ازبرانگيختن موج شعفي دردل من عاجزاست.

تو مي داني و همه مي دانند كه شكنجه ديدن بخاطر تو، زنداني كشيدن بخاطرتو، ورنج بردن به پاي تو تنها لذت بزرگ زندگي من است. ازشادي توست كه برق اميدي درچشمان خسته ام مي درخشد وازخوشبختي توست  كه هواي پاك سعادت را درريه هايم احساس مي كنم، نمي توانم خوب حرف بزنم، نيروي شگفتي را كه در زيراين كلمات ساده و جمله هاي ضعيف پنهان كرده ام درياب! درياب!

من تو را دوست دارم، همه زندگي ام ، همه روزها وهمه شبهاي زندگي ام، هر لحظه اززندگي ام براين دوستي شهادت مي دهند، شاهد بوده اند و شاهد هستند.

آزادي تو مذهب من است، خوشبختي تو عشق من است، آينده تو تنها آرزوي من است....